Dyskusyjny Klub Filmowy Uniwersytetu Gdańskiego
„Miłość Blondynki”
oraz Akademickie Centrum Kultury Uniwersytetu Gdańskiego
„Miłość Blondynki”
oraz Akademickie Centrum Kultury Uniwersytetu Gdańskiego
| CZARNY KRYMINAŁ Klasyka i konteksty. Część II: Gatunki filmowe 24 lutego 2004 r. Bilety: ulgowe: 8 zł jedna odsłona 12 zł karnet na dwie odsłony 20 zł karnet na cztery odsłony normalne: 10 zł jedna odsłona 15 zł karnet na dwie odsłony 25 zł karnet na cztery odsłony |  |
PODWÓJNE UBEZPIECZENIE (Double indemnity) Reż.: Billy Wilder, USA 1944 Scen.: Billy Wilder, Raymond Chandler na podstawie opowiadania Jamesa M. Caina "Three of a Kind" Zdj: John Seitz Muz.: Miklós Rózsa, Cesar Franck Wyst.: Fred MacMurray, Barbara Stanwyck, Edward G. Robinson, Jean Heather, Richard Gaines, Porter Hall, Tom Powers "Podwójne ubezpieczenie" należy do klasyków czarnego kryminału i jest pierwszym głośnym filmem Wildera - w przyszłości czołowego reżysera amerykańskiego. Pierwowzór scenariusza opiera się na autentycznych wydarzeniach z roku 1927 : pewien agent ubezpieczeniowy poznaje młodą żonę zamożnego naftowca i zostaje przez nią wciągnięty w plan zamordowania męża. Film, oparty na powieści pod tym samym tytułem autorstwa Mallahana Caina. Jakość pierwowzoru literackiego jest tu drugorzędna, a konstrukcja opowieści - zwierzenie przestępcy - wypada dość melodramatycznie. Przebija się przez to jednak drapieżna siła wątku wielkomiejskiej zbrodni - tej stuprocentowo amerykańskiej cechy czarnego kryminału - i ostry, cyniczny rysunek psychologiczny, który stanowi wielki atut tekstów Caina. Przede wszystkim zaś "Podwójne ubezpieczenie" jest świetne dzięki dynamicznej reżyserii: Wilder, przy pomocy Seitza, umie tu uderzająco wyrazić złowieszczą poezję kalifornijskich dróg o zmierzchu, mrocznych dworców kolejowych, zasłoniętych żaluzjami pokojów, potajemnych spotkań w supermarkecie; na poczekaniu stwarza podkreślaną muzyką aurę degeneracji i nikczemności; znakomicie oddaje nastrój miejskiej Ameryki lat 40. Inteligentny, przytłaczający, pełen napięcia i wyrazisty w ocenie moralnej film wspierają też bardzo dobre kreacje aktorskie - szczególnie zapada w pamięć Barbara Stanwyck jako piewczyni zła, bezwzględna żona naftowca, uzupełniając w ten sposób bogatą galerię femme fatalicznych kobiet, stworzoną przez film noir. ( na podst. "Kino - wehikuł magiczny" t.1) ŚMIERTELNIE PROSTE (Blood simple) Reż.: Joel & Ethan Coen, USA 1984 Scen.: Joel & Ethan Coen Wyst.: John Getz, Frances McDormand, Dan Hedaya, M. Emmet Walsh  Udany debiut braci Coen był dużym wydarzeniem- od początku zwrócili na siebie uwagę wyrafinowanym, niebanalnym stylem i dobrym opanowaniem warsztatu filmowego. Fabuła filmu jest szczególna. W dziwnym trójkącie małżeńskim popełnione zostaje morderstwo. Młody pracownik nocnego klubu musi usunąć ciało martwego pracodawcy, z którego żoną ma romans. Problem polega na tym, że szef nie został do końca uśmiercony i wcale nie zamierza umrzeć. Przez niemal pół filmu obserwujemy, jak bohater z mozołem usiłuje ofiarę ostatecznie dobić, następnie zatrzeć ślady i pozbyć się zwłok. Wydawać by się mogło, że to zwykły film klasy B. Jednak oferuje wiele zaskakujących naddatków, kuriozalnych momencików, czyniących z niego film łatwo zapadający w pamięć, zbliżający się swoją konstrukcją do filmowych gier z widzem jakie spotkać można u Hitchcocka oraz w nurcie filmu noir. W ten sposób pojawia się u Coenów już w pierwszym filmie cecha, która określi ich następnie dokonania, a funkcjonuje jako wygodna etykietka definiująca całą ich twórczość - bardzo inteligentna i odkrywcza gra z konwencjami i filmowymi stylami. ( na podst. "Panorama kina najnowszego 1980-1995. Leksykon" ). Kontakt DKF Miłość Blondynki ul. Wita Stwosza 58/2 tel. 5529450, 5529300 www.dkf.pl | |
powrót
.png){kind=small}
